Przekazywanie wiadomości
Już w starożytności ludzie wymieniali informacje i poglądy na rozmaite sposoby. Zarówno miejscowe nowiny, jak i wieści z daleka na ogół przekazywano ustnie. Te ostatnie przynosili podróżni wędrujący z karawanami, gdy zatrzymywali się w miastach lub innych miejscach przy szlaku, żeby zaopatrzyć się m.in. w żywność i wodę.
Palestynę, leżącą niemal na styku Azji, Afryki i Europy, przemierzały karawany z odległych stron. Jej mieszkańcy mieli więc ułatwiony dostęp do informacji o ważnych wydarzeniach w obcych krajach. Często wystarczyło pójść na rynek, żeby usłyszeć wiadomości z kraju i zagranicy. Do porozumiewania się na niewielką odległość posługiwano się czasem sygnałami dźwiękowymi bądź wizualnymi albo po prostu głosem. Wiadomości urzędowe — ustne lub pisemne często dostarczano za pośrednictwem gońców. Większość starożytnych władców doceniała przydatność listów i pisemnych dokumentów w sprawnym rządzeniu. W zależności od epoki i kraju sporządzano je na tabliczkach glinianych, papirusie i skórach zwierzęcych. Archeolodzy odnaleźli mnóstwo takich dokumentów państwowych i handlowych.